Borgerhoff & Lamberigts gebruikt cookies om uw surfervaring beter te maken.
Akkoord

Waar ben je naar op zoek?

'Hij zag er nogal raar uit'. Hoe Paul Michiels zijn soulsistermate Jan Leyers leerde kennen

Voor geen enkele Vlaamse 35-plusser behoeven Paul Michiels en zijn band Soulsister een introductie. ‘The Way to Your Heart’  bracht beide heren tot in Amerika. Ze verkochten tienduizenden platen en toerden met Sting. Het enorme succes van Soulsister is niet toevallig. Jan en Paul schreven ijzersterke nummers, daar begon het mee. Het moest perfect klinken – dat deed het ook en doet het nog altijd.

In zijn autobiografie 'Onvoltooid Tegenwoordig’ vertelt Paul Michiels hoe hij Jan Leyers leerde kennen en waarom hun uiteenlopende karakters een troef bleken.

'Hij zag er nogal raar uit'

Na een optreden van mij en mijn band in ’t Pleintje in 1985 sprak Jan mij aan. Hij zag er nogal raar uit. Zo’n typische jaren 80-look met een tweedehands jas uit de Pardaf in Antwerpen. En verder: een Buddy Holly-bril, waarschijnlijk van zijn vader, op zijn neus. Allemaal om er anders uit te zien dan de anderen.

Daar heb je zo’n new waver, dacht ik de allereerste keer dat ik hem zag. Jan was zijn identiteit nog aan het zoeken toen, denk ik. In onze eerste gesprekken vond ik hem ook veel te slim. Dat viel erg op maar dat maakte op mij niet de minste indruk. Hij heeft heel veel grijze massa die werkt en daar maakt hij gretig gebruik van. Zijn brein komt nooit tot rust. Hij weet veel en dat heeft hij meestal uit studies gehaald; hij slorpt echt kennis op. Terwijl eigenschappen als tact of mensenkennis bij hem dan weer iets minder prominent aanwezig zijn. Dat is geen verwijt. Iedere mens is zoals hij is en niemand is perfect.

Jan kwam met het voorstel om samen iets te beginnen in de muziek. Hij was zelfs zo enthousiast dat hij meende met mij de wereld te kunnen veroveren. “Shit man, die laat er geen gras over groeien”, dacht ik. Waarschijnlijk vond hij ‘Females’ ook echt een goede song. Ik liet hem echter een beetje sudderen en hapte niet meteen toe. Ik heb hem een pint getrakteerd voor de moeite en liet het daar voorlopig bij. Ik had namelijk al eerder gasten aan mijn deur gehad die met mij een groep wilden beginnen maar ik ging er nooit op in. Ik was daar te trots en te eigenzinnig voor; niets van wat iemand me voorstelde was goed genoeg voor mij. Een week later kreeg ik telefoon van ene Bart Buls, een jonge bassist uit Herentals die mij waarschijnlijk ook van mijn hitje op de radio kende. Hij vroeg mij of ik zin had in een jamsessie ergens in een zaaltje in Olen. Luc Imants, de eerste gitarist van De Kreuners, zou meedoen, net als Bart Peeters aan de drums en Jan Leyers op gitaar en zang. Ik ging daar op in omdat ik erg benieuwd was hoe we het er samen van zouden afbrengen. Het was eigenlijk erg leuk om te doen. Ik gaf samen met Leyers en Peeters nog een optreden in muziekkroeg De Brigand op de Markt in Herentals en het viel op hoe goed Jans stem samenvloeide met de mijne, zeker als we Beatles-nummers speelden. We besloten contact te houden.

BERI BERI

Eind 1985 kreeg ik weer bericht van Jan Leyers. Hij vroeg mij of ik bij Beri Beri wilde komen spelen. Ze zochten iemand die kon zingen en klavier spelen. Met Bart Peeters op de drums, Hugo Matthysen op leadgitaar, Jo Duchateau op bas en Jan Leyers op gitaar en als zanger zijn we gaan repeteren en speelden we enkele lokale optredens.

Even later haakte Hugo af wegens te druk bezig met scenario’s schrijven, waarin hij later bewees heel goed te zijn. Jan Leyers nam toen de leadgitaar voor zijn rekening en we haalden er ook drie blazers bij. Dirk De Geest alias Romeo Spinelli zorgde voor de vrolijke noot. Hij speelde een soort van glamourzanger in glitterpak en zong hits als ‘Young Girl’, ‘Delilah’ en ‘Everlasting Love’. Die gast was zo grappig en entertainend! Beri Beri was eigenlijk één grote stand-upcomedy-act. Lachen!

Een nieuwe wereld ging open voor mij. Het was een zalige tijd, maar Beri Beri bleef uiteindelijk niet bestaan. Bart ging meer doen voor televisie, ook in Nederland, en werd steeds populairder. Hij richtte ook een nieuwe groep op, The Radio’s. Het was een kleurrijke verzameling van muzikanten, onder wie Jean Blaute, Eric Melaerts, Jan Cuyvers, Marc Rosso, Jan Leyers en ikzelf. Ik vond het erg fijn om Blaute te leren kennen. Ik was al lang een bewonderaar van hem en Jean bleek een even grote fan van mij. We deden ergens in 1986 met The Radio’s in het Amerikaans Theater zelfs een liveshow voor de BRT.

Na die eerste set-up omringde Bart zich met nieuwe muzikanten: Robert en Ronny Mosuse, Danny Lademacher, Marc Bonne en Alain Van Zeveren. Het werd een megasucces!

Een totaal ander mens

Intussen vonden Jan en ik het steeds beter met elkaar en wisten wij dat Beri-Beri en The Radio’s voor ons maar een tussenfase waren. De trigger om met hem in zee te gaan was voor mij het simpele feit dat we allebei van dezelfde muziek hielden. En dat hij ook helemaal op de hoogte was van wat The Beatles gemaakt hadden terwijl dat niet van zijn generatie was. The Beatles zijn populair geworden in 1962, en toen was Jan vier jaar oud. Toch kende Jan elk akkoord van elk Beatles-liedje.

Jan is, naast een steengoede songschrijver, best een goede gitarist en speelt redelijk piano. Dat heeft hij te danken aan zijn eindeloze oefenen. Als Jan zich ergens op toelegt, kan hij bergen verzetten. Toen hij in het derde studiejaar zat, nam hij, naar eigen zeggen, de bus van Kontich naar Antwerpen om naar het college te gaan. Dat deed hij alleen. Jan is altijd voorbereid, bij alles wat hij doet. Niets is improvisatie. Hij ligt waarschijnlijk ’s nachts wakker van wat hij de dag nadien gaat doen of zeggen. Misschien omdat hij onzeker is, omdat hij twijfelt. Filosofen zijn nu eenmaal twijfelaars.

Ik zag in Jan alleszins een goede zanger en instrumentalist, iemand die kon componeren en iemand die de muziek waarvan ik hield ook kende. Daarom heb ik toegehapt en zijn we een duo geworden. Vóór Jan wilde ik altijd ‘de man’ op het podium zijn. Maar omdat Jan met mij kon ‘concurreren’, was ik bereid om een stap terug te zetten, en naast elkaar te gaan staan. Bij hem had ik niet die drang om de dictator te spelen, zoals vroeger bij Les Jeunes, of om te zeggen hoe het moest. We namen samen de beslissingen. De meeste van onze songs waren ook het resultaat van samenwerking. Jan had dikwijls basisideeën, maar ik vulde dan aan met een strofe of met het refrein, of andersom. Dat liep altijd zeer goed. De puzzel paste in elkaar. Jan is een totaal andere mens dan ik, en daarom lukte onze samenwerking. We respecteerden en gebruikten elkaars talenten en eigenheid. Hij kon bij mij binnen, maar ik kon ook bij hem binnen, hoe verschillend we ook waren en zijn. Jan groeide op in de stedelijke sfeer van Antwerpen, ik in het kleinschalige Heist. Hij studeerde filosofie aan de universiteit, ik kwam niet verder dan de melkronde van mijn vader en café ’t Pleintje, maar ik had ondertussen wel met vrucht de universiteit van het leven doorlopen. Jan is gebeten door het nieuws, heeft ook overal commentaar op, volgt de politiek en discussieert daar graag over, terwijl ik nauwelijks tv kijk en alles meer relativeer. Hij is een harde werker die zijn muzikale bekwaamheid vooral geleerd heeft. Hij is ook erg perfectionistisch en een controlefreak, ik ben een luierik die soms zomaar wat doet en eerder een natuurtalent is. Bij hem komt het gemakkelijk uit het hoofd, bij mij uit de ziel.

Haat-liefdeverhouding

Jan en ik waren dus plus en min, maar samen maakt dat plus. Dat we zo verschillend waren, was ideaal. We vulden elkaar aan, we maakten elkaar compleet. Echte maten zijn we nooit geworden, al hebben we ongelofelijk veel uren samen doorgebracht, zoveel samen opgetreden, zelfs in hetzelfde bed geslapen en ook veel gelachen. We hadden onze eigen humor en die matchte ook altijd als we samen waren. Wij waren dus een echt duo, en hebben onze interviews altijd samen gedaan. Maar we waren dus niet de beste vrienden. We hebben nooit naar elkaar gebeld om samen een pint te gaan drinken. Hij zat in zijn wereld en ik in de mijne. Het was – en is – een haat-liefdeverhouding, dat is bij The Rolling Stones trouwens ook zo.

We maakten elkaar sterker, maar tegelijk heb ik Jan ook vaak verwenst. En hij mij waarschijnlijk ook. Soms dacht ik: “Kus mijn kloten!” maar tegelijk hadden we elkaar nodig. Het feit dat wij heel verschillende mensen waren, heeft meegeholpen aan het succes. Omdat de ene de andere aanvulde. Natuurlijk vragen de media vooral naar de verschillen tussen mij en Jan. Ze hopen op een lekker verhaal, dat we ruzie hebben, dat we elkaar niet kunnen luchten enzovoort. Maar het feit dat we nog altijd samen optreden zegt toch genoeg?

Onvoltooid Tegenwoordig

Paul Michiels is een icoon van de Belgische popmuziek. In zijn autobiografie beschrijft hij zijn fascinerende en soms turbulente leven als muzikant. Hij gunt je een unieke kijk op de weg die hij heeft afgelegd, van melkjongen in Heist-op-den-Berg tot het internationaal succes met Soulsister. Leer Paul Michiels kennen, de mens achter het icoon.
Onvoltooid Tegenwoordig

Anderen kochten ook